Prologos
Χρεμύλος
καὶ μὴν λέγω, δεινότατον ἔργον παρὰ πολὺ
445
ἔργων ἁπάντων ἐργασόμεθʼ, εἰ τὸν θεὸν
ἔρημον ἀπολιπόντε ποι φευξούμεθα
τηνδὶ δεδιότε, μηδὲ διαμαχούμεθα.
Βλεψίδημος
ποίοις ὅπλοισιν ἢ δυνάμει πεποιθότες;
ποῖον γὰρ οὐ θώρακα, ποίαν δʼ ἀσπίδα
450
οὐκ ἐνέχυρον τίθησιν ἡ μιαρωτάτη;
Χρεμύλος
θάρρει· μόνος γὰρ ὁ θεὸς οὗτος οἶδʼ ὅτι
τροπαῖον ἂν στήσαιτο τῶν ταύτης τρόπων.
Πενία
γρύζειν δὲ καὶ τολμᾶτον ὦ καθάρματε,
ἐπʼ αὐτοφώρῳ δεινὰ δρῶντʼ εἰλημμένω;
455
Χρεμύλος
σὺ δʼ ὦ κάκιστʼ ἀπολουμένη τί λοιδορεῖ
ἡμῖν προσελθοῦσʼ οὐδʼ ὁτιοῦν ἀδικουμένη;
Πενία
οὐδὲν γὰρ ὦ πρὸς τῶν θεῶν νομίζετε
ἀδικεῖν με τὸν Πλοῦτον ποιεῖν πειρωμένω
Χρεμύλος
τί οὖν ἀδικοῦμεν τοῦτό σε,
460
εἰ πᾶσιν ἀνθρώποισιν ἐκπορίζομεν
Πενία
τί δʼ ἂν ὑμεῖς ἀγαθὸν ἐξεύροιθʼ;
